غریبه( احتمالا شهرام شجره)

هیچ تنها و غریبی طاقت غربت چشماتو نداره

هر چی دریا رو زمینه

نمی تونه

قد چشمات ابر بارونی بیاره

وقتی دلگیری و تنها غربت تمام دنیا

از دریچه ی قشنگ چشم روشنت می باره

نمی تونم غریبه باشم توی آیینه ی چشمات

تو بذار که من بسوزم مث شمعی توی شبهات.

توی این غروب دلگیر جدایی

توی غربتی که همرنگ چشاته

همیشه غبار اندوه روی گلبرگ لباته

حرفی داری روی لبهات ، اگه آه سینه سوزه

اگه حرفی از غریبی ، اگه گرمای تموزه

تو بگو به این شکسته قصه های بی کسیتو

اضطراب و نگرانیت ، حرفای دلواپسیتو

نمی تونم غریبه باشم توی آیینه ی چشمات

تو بذار که من بسوزم مث شمعی توی شبهات.

(ایرج جنتی عطایی)

ببین ای بانوی شرقی ! ای مث گریه صمیمی

همه ، هر چی دارم اینجاست ، تو این خورجین قدیمی

خورجینی که حتی تو خواب از تنم جدا نمیشه

مث اسم و سرنوشتم دنبالم بوده همیشه

بانوی شرقی من ای غنی تر از شقایق

مال تو ، ارزونی تو

خورجین قلب این عاشق

توی این خورجین کهنه شعر عاشقانه دارم

برای تو و به اسمت یه کتاب ترانه دارم

یه سبد گل دارم اما گل شرم و گل خواهش

تنی از عاطفه سیراب ، تنی تشنه ی نوازش

این بوی غریب راه نیست ، بوی آشنای عشقه

تپش قلب زمین نیست ، این صدا صدای عشقه

اسم تو داغی شرمه تو فضای سرد خورجین

خواستن تو یه ستاره ست پشت این ابرای سنگین

خورجینم اگه قدیمی ، اگه بی رنگه و پاره

برای تو اگه حتی ارزش بردن نداره

واسه من بود و نبوده ، هر چی که دارم همینه

خورجینی که قلب این عاشق ترین مرد زمینه