توی روزگار دورویی، خشونت ، ظلم و خونریزی ، پوچی و بی ایمانی ، فقط یه چیز می تونه ماهارو از روزمرگی نجات بده : هنر....تا رسیدن به مذهب ( به معنای واقعی) اول باید هنرمند بود.

دکتر شریعتی معنای قشنگی از هنر میگه. میگه فرض کن توی یه خونه با دیوارای خشن و زمخت اسیری. هنر ، یعنی اینکه از پنجره به بیرون نگاه کنی و هر چی رو که دیدی روی دیوارای خونه بکشی.

یکی از چیزایی که مارو از حوادث اعصاب خرد کن روزگار ، چند لحظه ای فراری می ده ترانه س.

ترانه ها گاهی لبخند به لب ما میارن ، گاهی ما رو به گریه می اندازن. گاهی اهرم یه حرکت مفید میشن. گاهی ما رو پرت می کنن به چند سال قبل و گاهی به فکر فردامون می اندازن.

همه ما ترانه هایی توی ذهنمون هست که برامون خاطره انگیزه.

.

یه موقعی بود ، همین ده دوازده سال پیش ، که ترانه به معنی جلف بازی و گناه شده بود. اما ، خب بالاخره مردم یواش یواش متوجه میشن دیگه...اما هنوزم که هنوزه موسیقی غربی تعریف درست و هنری خودشو بین جوونا پیدا نکرده و به خاطر همینه که بریتنی اسپیرز و جنیفر و انریکو و ریکی مارتین و مرحوم الکس و شکیرا و جسیکا سیمپسون و کایلی و .... ( بازم بگم؟) و این جفنگیات بین جوونای ما طرفدار داره. خیلی که بخوایم با کلاس ترفکر کنیم پینک فلوید و لینکین پارک و قدیمی ترا متالیکا و کریس دی برگ و یانی و قدیمی ترش رادیو هد و بیتلز و... . ماها خیلیامون از موسیقی مدرن عمیق غرب بی خبریم. ولی آینده امیدوار کننده است.

بگذریم. موضوع این وبلاگ بیشتر ترانه های ایرانیه.

ترانه هایی که یه حسی در ما بیدار می کنن.

ترانه هایی که ما رو از واسه چند لحظه هم که شده از اونجایی که هستیم بر می دارن و می برن به یه جای خوب...خوب.

دلم می خواد شما هم منو در پیشنهاد ترانه های زیبا یاری کنین....خدا رو چه دیدی؟ شاید چهار نفر آدم باذوق هم با خوندن این وبلاگ استعدادشونو شناختن و توی ترانه سرایی پیشرفت کردن.

به عنوان اولین ترانه ، ترانه * معلم بد* رو اینجا می نویسم. ترانه ای که اسم وبلاگ توی اون اومده.

این ترانه ، بیشتر مختص به نسل قبل از ماست. نسلی که زمان جنگ ( با همه مشکلاتش) مدرسه می رفتن اون موقع با این ترانه خیلی حال می کردن.

خواننده این ترانه ابیه. اسم ترانه سراشو نمی دونم. ولی قول می دم از این به بعد اگه ترانه ای نوشتم با شناسنامه باشه.

* معلم بد*